Varlığı da yokluğu da

Belki kimsesizliği, bazen çaresizliği

Yana yakıla yollarda aramakla

Su serpilecekse kuşlar rahat uçacaksa

Ve belki ben, derinlerde

Derinlerden gelen huzurla

Ruhumdaki sızı alev alevse

Yine de bir gün dinecekse

Ona saldırsam buna sataşsam

Bir kelebeğin kanat çırpışına bağlasam

Ay bana uzaklardan göz kırpsa

Şans ya belki bir yıldız kaysa

Tozlar kalkışsa

Ve de ne hikmet gözlerime dolsa

İnsan! İnsan! Yüreğime dolsa

Bense hiç yoktan

Bütün bunları bir rüzgara bağlasam

Uçurtmanın yaldızlı kuyruğuna

Kırıklarımı da aldırsam düştüğü yerden

Sığar mı ki oraya buraya

Çukurlar dolup taşsa kime ne

Dizlerime kadar gelse

Ve de belki beni boğsa

Boğulan birini ne boğar kime ne

Ölümü nasıl anlatırsın bir ölüye

Küçük yaralarını da topla

Kaç kaçabildiğin kadar kıyılara bucaklara

Var git bir kayığa

Serin sularda avut yaralarını

Dindir acılarını

Kaç o kelebekten ve rüzgarından

Korkakça kaç

Ve de belki hiç bakma ardına…

HÜDA NUR YILDIRIM

Ben Hüdanur. Ama yakın çevremdekiler Hüda demeyi tercih eder. 2001 yılının harika bir bahar ayında Konyalı bir ailenin ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Ne şanslıyım ki babam mükemmel bir öğretmen annem de dünyanın en iyi kalpli annesi. Babamın görevi gereği pek çok şehir ve kasabada geçti hayatım. Köylerin o serin havasını, şehir hayatının insanı sıkan yanlarını yazılarımda sıkça görebilirsiniz bu yüzden.
Osman Nuri Hekimoğlu Anadolu Lisesi mezunuyum. Eğitim hayatıma Necmettin Erbakan Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisi olarak devam ediyorum. "Muhayyile" isimli ilk öykü kitabımı yayınladım. Yazmak ve anlamaya çalışmak, benim hayatım bundan ibaret.

Önerilen makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir