Tezgahların üzerinde kendimi arıyorum

Poşet poşet dünya dolu oysa tüm parmaklarım

Bir adım atsam tenhaya

Bir adım daha

İçimde kışlar sert geçer

Kızarır yanaklarım

Biraz Akdeniz yüreğim biraz Tundra

Kaybolurum da kimse duymaz sesimi

Işıklı bir şehir meydanında

Kulaç atarak yol alırken sokaklarımda

Öteye dair mısraları nasıl damıtabilirim?

Gün geçtikçe ağırlaşıyor gözlerim

Geceyi bekliyor adımlarım da

Bu kargaşanın sesini belki bir gün kısabilirim

Ruhumun dehlizlerinde hayat

Ve uçurumlarımda ukba…

MUZAFFER FIRAT

Biraz yazar biraz çizer. Kendini, Akif'in “Bana sor sevgili kâri” şiiri ile tanıtabilecek mertebeye ulaşmayı, şehirden uzakta bir gökyüzünün yıldızlarına dokunmakla bir görür. Yazmak ve çizmek, bir dostuyla oturup sükût içinde, batan bir güneşi seyretmek gibidir onun için.

Önerilen makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir